กุเกลียดมึง ไอ้เหี่ย..ไอ้สาด

ทำไมไม่ไปให้พ้น ๆ จากชีวิตกุเสียทีนะ กุก็ไม่ควรหาเรื่องให้ตัวเองต้องกลายเปนแบบนี้เล้ย..กุเซง เซงมาก ทุกวันนี้ทำไมกุต้องมาทนทุกข์ใจแบบนี้ด้วยนะ ทั้งที่กุมีคนที่ดีที่สุดแล้วอยู่กะกุ ทามไมกุไม่ทำดี ดีกะเค้านะ กุหาเรื่องให้ตัวเองแท้ ๆ จะโทษใครได้

แต่มึงก็ควรรู้ตัวเอง แล้วออกไปจากชีวิตกุซะที เหี่ย..อยู่ได้หน้าด้านมาก พอซะที ไปซะที กุทนไม่ไหวแล้ว

ฟ้ายามที่มีฝนพรำ อาจจะช้ำจึงได้พรำฝนมา
ทุกครั้งที่เจ็บใจ แต่ไม่รู้จะบอกใคร ก็ร้องไห้ออกมา
ร้องมันออกมาให้พอ จะไม่ขอใครให้มาเห็นใจ
ไม่คิดจะจดจำ เจ็บและช้ำยิ่งกว่าใคร
เมื่อรักมาจากลา
ฟ้า ฟ้ายังต้องมีฝน
เกิดเป็นคน ย่อมมีเสียน้ำตา
ฝน ฝนร่วงหล่นมาช้าๆ
จากดวงตา จากส่วนลึกในใจ
เหลือเพียงแต่รอยน้ำตา อีกไม่ช้าคงจะเลือนลบไป
แล้วฝนก็จะซา กลับเป็นฟ้าที่สดใส
ไม่เหมือนที่ผ่านมา

ฮาฮ่า...

ในที่สุดน้ำตาก็พล่างพลู...ไปซะ 3 วัน 3 คืน มันก็คงเหมือนกับฝนที่ตกลงมานั่นแหละ... เพลงนี้เฉยจัง..แต่อารมณ์มานคิดถึงเพลงนี้ง่ะนะ (หรือว่าเราแก่...)

อะนะ ฟ้าหลังฝนต้องสดใสสิ...ไม่มีอารมณ์เขียนมากมาย บรรยายความรู้สึกไม่ถูกรู้แต่ว่า...ต้องอดทน..

เดินออกบ้านเขามาอย่างเย็นชาที่สุด พร้อมลูก(หมา) ทั้งสอง

ต่อนี้ไปลูกแม่...จะไม่มีพ่อ..อีกแล้ว..

โมจิ..จัง

รันจิ..จัง

จะไม่มีเสียงเรียกจากเค้าอีกแล้ว

เราทำอะไรเหรอ นั่นสิ..เมื่อเขาก็มองและถามว่าจะไปไหน..ไปด้วย..ทำไมต้องทิ้งกันด้วย "ขอไปด้วยคน"

ไม่นะฉันไม่ใจอ่อนอีกแล้ว "บอกตัวเอง"

พร้อมหัวใจและความรู้สึกมันว่างเปล่า..แปลกใจตัวเองจัง

"....ทำไมรู้สึกว่างเปล่า..."

หรือเพราะเราเข็มแข็ง..นะ

ไม่โทรหาเขาเลยแต่ในที่สุดตอนเย็นเขาก็โทรมา...คงทนไม่ไหวมั้ง..

อยู่ไหน..(บ้าน) บ้านใคร..(ก็บ้านเราแหละ) ทำไรอยู่ (นอน) ถึงบ้านกี่โมง..

(ไม่รู้ไม่ได้ดูนาฬิกา..ตอนนี้ง่วง อยากนอนพรุ่งนี้มีประชุม..แค่นี้ก่อนนะ)

อืมม์...ค่อยคุยกันเน๊อะ...

วางสาย...

แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันร้องไห้...เหรอ ก็น้ำตามันไหลง่ะทำไมหล่ะ ทำไมฉันเป็นแบบนี้...ไม่เข้าใจ

ไม่อยากเข้าใจว่าตัวเองกำลัง "คิดถึงเขา"

อดทน..ต่อ...ต้องทำให้ได้